Uluslararası yarışma süreci sonucunda hayata geçirilen Troya Müzesi projesinde, birincilik ödülünü kazanan Yalın Mimarlık ekibiyle birlikte çalışan TTds, müzenin dış mekân bitkisel peyzaj tasarım sürecini üstlenmiştir.

Tasarımın ana yaklaşımı, Troya’nın arkeolojik katmanlarını yalnızca mimari bir yapı üzerinden değil; toprağın, iklimin ve mevsimlerin kendi doğal dili üzerinden yeniden okumaktı. Bu nedenle peyzaj, gösterişli ve yoğun bir yeşil yüzey olarak değil; zamana yayılan, sessiz, yavaş dönüşen ve kendi ritmi içerisinde yaşayan bir çevresel katman olarak ele alındı.

Bitkisel tasarım yaklaşımında her parsel tek tür bitki ile tanımlanarak yalın, okunabilir ve kontrollü bir mekânsal kompozisyon oluşturuldu. Bu yöntem, alan genelinde ritmik tekrarlar ve güçlü bir mekânsal sadelik üretirken; aynı zamanda arkeolojik alanın sakin karakterini destekleyen bütüncül bir peyzaj dili oluşturdu. Seçilen bitki türleri çoğunlukla kanaatkâr, kurakçıl ve perenial karakterli türlerden oluşarak düşük su tüketimli sürdürülebilir bir ekolojik sistem kurulmasını sağladı. Böylece peyzaj, yıl boyunca yaşayan, dönüşen ve kendini yenileyen dinamik bir çevresel organizmaya dönüştü.

Renk ve doku kurgusu özellikle pastel tonlar üzerinden geliştirildi. Sert kontrastlardan bilinçli şekilde uzak durularak, Troya’nın tarihsel katmanlarına referans veren yumuşak geçişler ve solgun doğal tonlar tercih edildi. Bu yaklaşım sayesinde peyzaj; gün ışığının değişimi, mevsimsel dönüşümler ve bitkilerin doğal yaşam döngüsüyle birlikte sürekli farklılaşan sakin fakat canlı bir atmosfer üretmektedir.

Projenin en önemli tasarım bileşenlerinden biri ise zamanın peyzaj üzerinden görünür kılınması oldu. Bu doğrultuda seçilen tüm bitki türlerinin çiçeklenme, yapraklanma, renk değiştirme ve kuruma dönemlerini aylara göre gösteren detaylı bir bitkisel takvim oluşturuldu. Böylece peyzaj yalnızca mekânsal olarak değil; zamansal olarak da okunabilir hale geldi. Alan, ziyaretçinin yıl içerisindeki değişimleri takip edebileceği yaşayan bir “bitkisel zaman atlası”na dönüştü.

Mevsimsel değişim, tasarımın temel anlatım dili olarak ele alındı. Kuruyan, yeniden filizlenen, renk değiştiren ve yılın farklı dönemlerinde öne çıkan türler; Troya’nın katmanlı tarihsel hafızasını yansıtan yaşayan bir yüzey oluşturdu. Bu yaklaşım sayesinde alan, durağan bir peyzaj olmaktan çıkarak sürekli dönüşen bir doğa okumasına dönüştü.

Bu projede peyzaj, bir arka plan elemanı olarak değil; arkeoloji ile doğa arasında kurulan sessiz bir ara yüz, zamanın görünür olduğu yaşayan bir hafıza katmanı olarak tasarlandı.